Westerplatte.pl - Wojskowa Składnica Transportowa

Zimny Stefan

1915-1992

kapral

Urodzony 8 sierpnia 1915 r. we wsi Piotrowiec w powiecie kieleckim. Syn Jana i Józefy z Majchrzaków. Przed wojną ukończył cztery oddziały szkoły powszechnej. Po wojnie uzupełnił naukę świadectwem maturalnym. Miał trzech braci i jedną siostrę. Przed powołaniem do wojska pracował w gospodarstwie rodziców. W okresie letnim wyjeżdżał do pracy w majątkach obszarniczych pod Warszawą.

W latach 1938-1939 służbę wojskową odbywał w pułkach piechoty legionów w Kielcach i Jarosławiu. Na Westerplatte przybył 17 marca 1939 r. w stopniu starszego legionisty, l lipca 1939 r. został mianowany kapralem. Podczas obrony zajmował stanowisko przy moździerzu przed koszarami. Po rozbiciu moździerza w drugim dniu obrony był celowniczym przy ckm w dolnej kondygnacji koszar. Po kapitulacji jako jeniec wojenny trafił do obozu Stalag I A. W październiku 1939 r. został stamtąd wywieziony na roboty do Luisenwerth, do majątku Kocha, zarządcy Prus Wschodnich. Wiosną 1940 r. odesłany do majątku Klein Sobrost w pobliżu Gerdauen. W marcu 1941 r. podpisał listę na robotnika cywilnego. W lutym 1945 r. po wkroczeniu wojsk radzieckich został skierowany do punktu rejestracyjnego w okolice Nordenburga. Przy okazywaniu dokumentów wraz z kennkartą podał nieopacznie swoje zdjęcie w mundurze wojskowym w stopniu kaprala. Wyrok rejestrującego był natychmiastowy: "Na Ural".

W lutym 1946 r. powrócił z zsyłki z Czelabińska do Piotrowca. Wstąpił w szeregi PPR-u. W maju 1947 r. podjął pracę w Milicji Obywatelskiej. Został skierowany na teren Bieszczad do walki z bandami Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA), na posterunku MO w Zarszynie. Zawarł związek małżeński w 1947 r. z rodowitą mieszkanką Zarszyna. W październiku 1949 r. jako "element niepewny" musiał opuścić szeregi MO. Zatrudnił się jako strażnik przemysłowy w kopalnictwie naftowym. W referacie służby wewnętrznej pracował dodatkowo jako kadrowy. Od 1951 r. był kierownikiem kadr w miejscowym browarze, a w latach 1952-1954 również kadrowcem w Powszechnej Spółdzielni Spożywców w Sanoku. Wreszcie został mianowany prezesem Odzieżowej Spółdzielni Pracy "Wytrwałość" i na tym stanowisku pozostał najdłużej, przez 25 lat, aż do emerytury, na którą odszedł w 1979 r. Rentę inwalidy wojennego otrzymał w 1990 r.

Zmarł 13 grudnia 1992 r. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zarszynie.

Wdowa Helena z córką, zięciem, wnuczką i prawnuczką mieszkają w Zarszynie.

Odznaczenia: Medal za Odrę, Nysę i Bałtyk (1947), Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1947 i 1960), Odznaka Grunwaldzka (1947 i 1960), Zasłużony Działacz Ruchu Spółdzielczego (1960), odznaka "Zasłużony dla Województwa Rzeszowskiego" (1967), Złoty Krzyż Zasługi (1969), Krzyż Walecznych "Zasłużonym na Polu Chwaty" (1973), Medal 30-lecia Polski Ludowej (1974), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), Odznaka Specjalna Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej (1975), odznaka "Zasłużony dla Sanoka" (1978), Złota Honorowa Odznaka ZZ PSP (1979), Brązowy Medal "Za zasługi dla obronności kraju" (1979), Medal "Za udział w wojnie obronnej kraju" (1979), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1984), Medal 40-lecia Polski Ludowej (1984), odznaka "Za zasługi dla Związku Bojowania o Wolność i Demokrację" (1984), odznaka honorowa "Za zasługi dla Miasta Gdańska" (1984), Medal "Za udział w walkach w obronie władzy ludowej" (1986), odznaka honorowa "Za zasługi dla Województwa Krośnieńskiego", I stopnia (1987). Srebrny Krzyż Orderu VM (1989).