Westerplatte.pl - Wojskowa Składnica Transportowa

Grabowski Eugeniusz

ur. 1914

kapral nadterminowy

Urodzony 21 grudnia 1914 r. w Kramarzewie, powiat Szczuczyn w Białostockiem. Syn Władysława i Heleny z Klimaszewskich. Miał ośmiu braci i jedną siostrę. Ukończył szkołę powszechną w Kramarzewie.

Powołany do służby wojskowej 5 listopada 1935 r. do 14. Dywizjonu Artylerii Konnej w Białymstoku. 15 maja 1936 r. jako prymus szkoły podoficerskiej został bombardierem, a 11 listopada 1936 r. mianowany kapralem. Od października 1937 r. był w wojsku kapralem nadterminowym. 10 stycznia 1939 r. został skierowany do szkoły podoficerskiej zawodowej w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Na Westerplatte przybył jako działonowy 30 lipca 1939 r. W czasie obrony był dowódcą działa artyleryjskiego, a po jego rozbiciu zajął stanowisko ogniowe z lekkim karabinem maszynowym i granatami ręcznymi z obstrzałem na basen, bramę kolejową i morze, dla wypełnienia luki po utracie zbombardowanej wartowni nr 5. Był ranny odłamkiem w głowę i kontuzjowany. Do niewoli jenieckiej trafił do obozu Stalag I A.

Po wyzwoleniu pierwszym zajęciem była praca na roli w Kramarzewie. W grudniu 1945 r. osiadł na stałe w Kowarach, pracując w handlu. W 1950 r. ukończył półroczny kurs handlowy z zakresu szkoły średniej, zorganizowany przez Instytut Wiedzy Zawodowej

w Jeleniej Górze. Przeszedł wszystkie szczeble handlowca w gospodarce uspołecznionej. Był kierownikiem sklepu, kierownikiem restauracji, kierownikiem stołówki, wiceprezesem zarządu ds. handlu i usług, wreszcie od 13 lipca 1963 r. - prezesem tegoż zarządu, l lipca 1974 r. został dyrektorem oddziału "Społem" w Kowarach i z tego stanowiska odszedł na emeryturę l lipca 1976 r. Nominację na stopień ppor. rezerwy w stanie spoczynku otrzymał w 1989 r.; rentę inwalidy wojennego w 1990 r.

Równorzędnie z pracą zawodową udzielał się społecznie, pełniąc następujące funkcje: przewodniczący Miejskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w latach 1958-1963, członek Komitetu Budowy Szkół w Jeleniej Górze (1963-1965), członek Komitetu Przeciwalkoholowego w Kowarach (1966-1967).

Ożenił się po wojnie w Kowarach z Eulalią Ireną, z którą znali się od dziecka. Miał dwoje dzieci. Przed 28 laty żona z córką Ewą wyemigrowały do USA, mieszkają w Chicago. Od 1992 r. przebywa tam też syn Jacek. Z powodu złego stanu zdrowia E. G. mieszkał od 1997 r. u synowej w Wałbrzychu. Zmarł 11 listopada 2001 r.

Odznaczenia: Odznaka Spółdzielczości Ruchu, Odznaka 15-lecia Wyzwolenia Dolnego Śląska, Odznaka Grunwaldzka, Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego, Medal 30-lecia Polski Ludowej, Medal "Za udział w wojnie obronnej 1939" (1981), odznaka honorowa "Zasłużony dla Miasta Gdańska" (1984), Srebrny Krzyż Orderu VM (1989), Medal 1000-lecia Miasta Gdańska (1997).