Westerplatte.pl - Wojskowa Składnica Transportowa

Kręgielski Zdzisław

1912-1987

podporucznik

Urodzony 15 września 1912 r. w Skokach koło Węgrowca, województwo pilskie. Syn Wiktora i Jadwigi z Ratuszewskich. Ojciec był urzędnikiem administracji samorządowej, matka zajmowała się gospodarstwem domowym. W 1933 r. po uzyskaniu małej matury w gimnazjum humanistycznym im. św. Barabry w Chodzieży, wstąpił do trzyletniej Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej.

W okresie od 15 IX 1933 do l IV 1934 r. ukończył dywizyjny kurs podchorążych rezerwy piechoty przy 59. Pułku Piechoty w Inowrocławiu, a od 2 IV do l VII 1934 r. kurs aplikacyjny przy 62. Pułku Piechoty w Bydgoszczy. 15 października 1934 r. przyjęty do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowie Komorów, po ukończeniu której 15 X 1936 r. został mianowany podporucznikiem. W 69. Pułku Piechoty w Gnieźnie od 31 VII 1939 r. pełnił funkcję dowódcy plutonu. Na Westerplatte przybył 4 sierpnia 1939 r. Zostało mu powierzone dowództwo placówki "Przystań", zadaniem której było na wypadek agresji niemieckiej zamknięcie obrony od strony zachodniej - niedopuszczenie do przejścia Niemców przez kanał, zamknięcie ogniem basenu oraz związanie się ogniem z wartowniami 1 i 2 w celu uniemożliwienia napastnikowi wejścia na teren WST od strony południowo-zachodniej.

Od 8 września 1939 r. przebywał w niewoli niemieckiej, w obozach Lienz w Austrii (do czerwca 1940) i Woldenbergu Oflag II C (do 2 II 1945). 15 marca 1945 r. powrócił do kraju. W Gnieźnie, jako oficer znający się na przysposobieniu wojskowym, otrzymał skierowanie do Zarządu Miejskiego Związku Walki Młodych na stanowisko instruktora wychowania fizycznego. W kwietniu 1945 r. został zweryfikowany przez Komisję Wojskową w Łodzi do stopnia porucznika i wcielony do Wojska Polskiego. Od 20 V 1945 do IX 1946 r. służył w Szkole Specjalistów Morskich Marynarki Wojennej w Gdyni-Oksywiu. 14 marca 1947 r. został nieoczekiwanie zdemobilizowany. Jako przedwojenny oficer nie miał możliwości uzyskania stałej pracy w przedsiębiorstwach państwowych na Wybrzeżu, l kwietnia 1947 r. rozpoczął pracować dorywczo początkowo jako współwłaściciel firmy rybackiej "Rekin" na Helu, następnie jako agent firmy "Orkan" w Gdyni. Ód 1948 r. był żonaty z Janiną Bruzda, z którą podjęli decyzję przeniesienia się na stałe w jej rodzinne miejsce zamieszkania, do Poznania, l kwietnia 1949 r. podjął pracę w Państwowym Przedsiębiorstwie Zjednoczenia Budowlanego w Poznaniu, równocześnie kontynuując naukę w wieczorowym zaocznym technikum budowlanym. Do 1968 r. pracował jako starszy inspektor ds. postępu technicznego i wynalazczości. Od grudnia 1968 r. zajmował stanowisko kierownika komisji wynalazczości w Zjednoczeniu Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Poznaniu. Był członkiem Związku Zawodowego Budowlańców i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (od 1950 r.) Po odejściu na emeryturę w 1976 r. pracował na pół etatu w branży budowlańców jako rzecznik patentowy. Dzięki niemu została uruchomiona działalność Klubu Techniki i Racjonalizacji w Poznaniu. Na początku lat 80. Dowództwo Marynarki Wojennej uhonorowało Z. K. stopniem komandora porucznika w stanie spoczynku.

Zmarł 31 lipca 1987 r. Spoczywa na miejscowym cmentarzu w Poznaniu. Pozostawił córkę Danutę (ur. 1949) i wnuczkę Agnieszkę.

Odznaczenia: Srebrny Krzyż Orderu VM (1945), Medal 10-lecia, Złoty Krzyż Zasługi, Odznaka Przodownika Pracy, Medal XXX-lecia PRL, Złota Odznaka Związków Zawodowych, Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1946), Medal za Odrę, Nysę i Bałtyk (1946), Odznaka Grunwaldzka (1946).