Westerplatte.pl - Wojskowa Składnica Transportowa

Piotrowski Leonard

1897-1987

starszy sierżant zawodowy

Urodzony 16 września 1897 r. w miejscowości Nowe nad Wisłą. Syn Ludwika i Idy z domu Klindt. Ukończył w 1911 r. szkołę powszechną. Do 1913 r. pracował w biurze adwokackim jako pomoc biurowa. Od roku 1914 przyuczał się do zawodu budowlańca.

W lipcu 1916 r. powołany w szeregi armii pruskiej. Do końca pierwszej wojny światowej brał udział na frontach wschodnim i zachodnim w II Batalionie Minomiotaczy w oddziale pomiarowym jako kreślarz. Zwolniony w grudniu 1918 r. powrócił do domu rodzinnego. 16 września

1919 r. w Poznaniu wstąpił jako ochotnik do formującego się tam grudziądzkiego pułku piechoty. Po przeszkoleniu otrzymał stopień plutonowego. W styczniu 1920 r. brał udział w zajęciu Pomorza zgodnie z postanowieniem traktatu wersalskiego. Otrzymał stopień sierżanta i przydział do batalionu szkoleniowego jako instruktor. We wrześniu 1920 r. ze Składnicy Uzbrojenia nr 8 wpłynęło zapotrzebowanie na starszego podoficera. Kiedy zaproponowano mu przeniesienie, zgodził się. W 1921 r. ukończył kurs składmistrzów przy Centralnej Szkole Zbrojmistrzów w Warszawie. Wiosną 1922 r. Składnica Uzbrojenia została przeniesiona do Torunia. Tam do 30 czerwca 1920 r. pełnił funkcję kierownika kancelarii materiałowej i ewidencji uzbrojenia. Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu dnia l lipca 1930 r. przeniosło go do Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. W karcie kwalifikacyjnej w dniu l kwietnia 1935 r. komendant WST mjr Stefan Fabiszewski wystawił mu następującą opinię: "...Duża inteligencja. Bardzo wysoka moralność. Uświadomiony i wyrobiony państwowo. Służbie i wojsku oddany bez zastrzeżeń. Koleżeński i lubiany przez wszystkich podoficerów. Wybitnie wyróżnia' się pracą, sumiennością i obowiązkowością. Umie utrzymać i wymusić posłuch. Bardzo dobry i wykwalifikowany zbrojmistrz. Wybitny podoficer". I w trzy lata później (l IV 1939) Fabiszewski powtórnie opisuje: "...Inteligentny, charakter poważny, zrównoważony. W pracy nadzwyczaj sumienny, ambitny. Zachowanie się poza służbą wzorowe. Poczucie obowiązków obywatelskich i uświadomienie państwowe bardzo duże. Prezencja b. dobra. Dbały o wygląd zewnętrzny. Jako zbrojmistrz - bardzo dobry fachowiec".

Po kapitulacji wzięty do obozu przejściowego w Klein Dexen w Prusach Wschodnich. Z uwagi na stan zdrowia leczony w szpitalu obozowym. Uzyskał dokument, na podstawie którego został zwolniony do domu w maju 1940 r. Po przybyciu do Torunia we wrześniu 1940 r. otrzymał z pośrednictwa pracy skierowanie do administracji poligonu, gdzie zatrudniony został w charakterze dozorcy baraków z kwaterami dla oddziałów niemieckich przybywających na ćwiczenia poligonowe. W marcu 1941 r. tzw. Ortgruppen rozpoczęta spisy rodzimej ludności na niemieckie listy narodowościowe. 14 października 1943 r. odebrał niemiecki dowód z III grupą. 19 stycznia 1945 r. został włączony do oddziału roboczego przy wojskowej składnicy gąsienic pociągowych w Berlinie. W drugiej połowie lutego, z uwagi na ciągłe naloty, składnica została ewakuowana za Łabę do miasteczka Bismarck. W marcu 1945 r. zabrany przez Amerykanów i osadzony w obozie dla internowanych w Rheinsberg nad Renem. Po przeprowadzonej selekcji narodowościowej l maja znalazł się w transporcie Polaków, których przewieziono do obozu w pobliżu miasteczka Chalon-sur-Saóne we Francji. Do Torunia przyjechał 6 października 1945 r.

W styczniu 1946 r. przybył z rodziną do Gdańska i otrzymał tymczasową pracę w Spółdzielni Budowlanej "Energia" w Sopocie. Stałą pracę w Centrali Węglowej w dziale przeładunków morskich, sekcja dokumentów i odprawy statków kontynuował jako samodzielny referent do połowy 1946 r. Przez następne lata aż do przejścia na emeryturę pracował fizycznie w prywatnym przedsiębiorstwie i w Spółdzielni "Gedania".

Zmarł 5 lipca 1987 r. Pochowany na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku.

Córka Jadwiga (1927) - nauczyciel akademicki, syn Ryszard (1931) - technik elektryk mieszkają w Gdańsku.

Odznaczenia: Brązowy Medal "Za długoletnią służbę" (1939), Krzyż Walecznych (1960), Odznaka Grunwaldzka (1960), Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski (1973), pośmiertnie - Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).