Westerplatte.pl - Wojskowa Składnica Transportowa

Blukis Michał

1904-1972

pracownik cywilny

Urodzony 20 maja 1904 r. w Wilnie. Syn Feliksa i Katarzyny z domu Muraszko, wyznania prawosławnego. W 1923 r. ukończył cztery klasy Gimnazjum im. Zygmunta Augusta w Wilnie. Do 1925 r. pracował w Zakładach Przyrządów Celowniczych dla szkoły "Cel" w Wilnie. Wcielony do wojska, do 2. Pułku Saperów Kolejowych w Jabłonnie, gdzie ukończył szkołę podoficerską. W kwietniu 1926 r. przeniesiony został do Kompanii Silników Spalinowych w Modlinie, gdzie skończył kurs silników spalinowych. W czerwcu 1926 r. przeniesiony do WST do plutonu technicznego, w którym początkowo byt magazynierem, a później pracownikiem kancelarii technicznej. Po zwolnieniu do rezerwy z dniem l października 1928 r. został przyjęty w poczet pracowników cywilnych. Pełnił funkcję mechanika. W 1934 r. w oparciu o paragraf 6 umowy z komendantem Składnicy podpisał oświadczenie zobowiązujące do bezwzględnego wykonywania wszystkich służbowych poleceń kierownika elektrowni, jako bezpośredniego przełożonego. Przyjął również do wiadomości fakt, iż w przypadku wystąpienia sprzecznego z dyscypliną służbową i nieodpowiedniego zachowania, komendant ma prawo natychmiastowego zwolnienia ze służby bez zachowania okresu wypowiedzenia, l kwietnia 1936 r. komendant WST kpt. Izasław Duda wystawił o nim następującą opinię służbową: "... Zrównoważony i bez nałogów, lojalność państwowa i służbowa bez zastrzeżeń. Charakter spokojny i opanowany, pracowity. Państwowo uświadomiony i lojalny. Ogólnie b. dobry pracownik".

Działał w organizacjach polonijnych na terenie Wolnego Miasta Gdańska, takich jak: Gmina Polska-Związek Polaków, Związek b. Powstańców i Wojaków (Oddział Nowy Port), Związek Podoficerów Rezerwy, Klub Sportowy "Gedania", Rada Sportowa. W listopadzie 1933 r. sekcja strzelecka "Gedanii" otrzymała własną strzelnicę z ośmioma stanowiskami do strzelania na dystansie 50 metrów. Sekcja zgłosiła swój akces do Polskiego Związku Strzeleckiego i brała udział w zawodach sportowych. W tym czasie zgłosili się do

Związku Strzeleckiego obok B. westerplatczycy, Deik Władysław i Michał Gawlicki. Po ukończeniu kursu strzeleckiego pełnił funkcję instruktora Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego z młodzieżą w Nowym Porcie i Brzeźnie.

Bronił placówki "Elektrownia". Z dokumentacji PCK wynika, iż został wzięty do niewoli i osadzony w Stalagu I A (nr jeńca 2476). 25 kwietnia 1941 r. przeniesiony do Stalagu XXI A'. Z powodu choroby w 1942 r. zwolniony z niewoli przyjechał do Poznania i zamieszkał u rodziny, wcześniej z obozu zwolnionego, Michała Gawlickiego. Do momentu wyzwolenia pracował w firmie Siemens-Schuckert jako monter.

W kwietniu 1945 r. wstąpił w szeregi Milicji Obywatelskiej i w składzie pierwszego jej oddziału przybył do Gdańska. Do lipca 1953 r. byt zatrudniony w wydziale konsumów Wojewódzkiej Komendy MO w Gdańsku na stanowisku zastępcy szefa wydziału. 10 sierpnia 1953 r. powołany przez Prezydium WRN w Gdańsku na stanowisko sekretarza wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej. Od czerwca 1955 r. był zastępcą przewodniczącego Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej w Prezydium w WRN w Gdańsku. W 1959 r. ze względu na zły stan zdrowia przeszedł na rentę inwalidzką. Był członkiem PZPR.

Zmarł na zawał serca 5 kwietnia 1972 r.

Działalność społeczna w okresie powojennym: w pierwszych dniach po oswobodzeniu Gdańska skontaktował się z przedwojennymi działaczami sportowymi. Pomagał przy organizowaniu pierwszego meczu piłkarskiego; byt współzałożycielem Milicyjnego Klubu Sportowego oraz Okręgowego Związku Bokserskiego oraz Piłkarskiego. W 1948 r. skoncentrował się już tylko na jednej dyscyplinie sportu - boksie. Otrzymał nominację jako jeden z pierwszych na sędziego klasy państwowej, a po dwóch latach na instruktora sędziów bokserskich. Będąc już na emeryturze popularny w kręgach sportowych, do ostatnich dni życia pełnił funkcję sekretarza Okręgowego Związku Bokserskiego, którego byt założycielem.

Żona Irena z domu Tylewska (ur. 1910 w Gdańsku) od młodości związana była z działalnością Polonii gdańskiej, czego dowodem jest zachowany w zbiorach rodzinnych medal pamiątkowy wybity z okazji 50. lecia Gminy Polskiej i Macierzy Szkolnej w Gdańsku z wpisem treści następującej: "...W uznaniu udziału w patriotycznej działalności organizacji polskich w Gdańsku w okresie międzywojennym" (1974). Jedyna córka Barbara mieszka w Trójmieście,

ukończyła Akademię Medyczną i jest magistrem farmacji. Pracuje w aptece Państwego Szpitala Klinicznego nr 2 w Gdańsku.

Odznaczenia: dyplom w konkursie szachowym pomiędzy jeńcami polskimi i francuskimi w Stalagu I A (1941), dyplom "Za zasługi położone w dziedzinie rozwoju kultury fizycznej i sportu" (1953), dyplom "Za ofiarną działalność na rzecz rozwoju Ziem Zachodnich i Północnych", dyplom Zarządu Robotniczego Klubu Sportowego "Stoczniowiec" z okazji 25- lecia sportu kwalifikowanego w przemyśle okrętowym; Brązowy Medal "Za długoletnią służbę" (1938), Medal za Odrę, Nysę i Bałtyk (1947), Odznaka Grunwaldzka (1946), Srebrny Krzyż Orderu VM (1945), Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955), Srebrny Krzyż Zasługi (1954), Złota Odznaka Polskiego Związku Bokserskiego (1963), odznaka "Zasłużony dla Miasta Gdańska" (1960), odznaka "Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej" (1965), Medal "Za zasługi w Tysiącleciu Państwa Polskiego 966-1966" (1966), Medal "Założenie Gminy Polskiej i Macierzy Szkolnej" 1921-1971 (1971), pośmiertnie -Medal "Za udział w wojnie obronnej 1939" (1984).