Westerplatte.pl - Wojskowa Składnica Transportowa

Łopatniuk Józef

1907-1969

plutonowy zawodowy

Urodzony 3 lipca 1907 r. w kolonii Glinny Stok w powiecie Rodzin (obecnie powiat Włodawa, województwo Lublin). Syn Rocha i Marianny z Haczuków. W wieku siedmiu lat rozpoczął naukę w szkole powszechnej w Parczewie, którą przerwał, by jako najstarsze dziecko w rodzinie pomagać rodzicom w prowadzeniu wiejskiego sklepiku.

W latach 1929-1930 odbywał czynną służbę wojskową w 34. Pułku Piechoty w Białej Podlaskiej. Od 1932 r., po ukończeniu szkoły podoficerskiej pozostał jako kapral nadterminowy w wojsku. W maju 1934 r. przystąpił do egzaminu nadzwyczajnego w zakresie nauk objętych programem nauczania publicznej siedmioklasowej szkoły powszechnej i zdał go z wynikiem pomyślnym. Z dniem 6 kwietnia 1939 r. został przeniesiony na Westerplatte, zameldował się tam 28 kwietnia 1939 r. W czasie obrony dowodził plutonem dwóch dziatek przeciwpancernych, w pobliżu wartowni nr l i od strony morza w rejonie torów kolejowych. Po kapitulacji wzięty do niewoli i osadzony w Stalagu I A (nr jeńca 1876). Od 18 do 25 sierpnia 1945 r., przebywał w szpitalu w Niebiil Sud-ton-dern, do którego przybył z Leck.

Po wyzwoleniu jako jeniec wojenny uzyskał z Polskich Sił Zbrojnych kartę identyfikacyjną nr 1639, podpisaną przez oficera kontraktowego ds. byłych jeńców wojennych. Do kraju powrócił 28 kwietnia 1946 r. w ramach repatriacji i został zarejestrowany w Urzędzie Repatriacyjnym w Szczecinie. 3 października 1948 r. z Gdańskiego Urzędu Morskiego, Inspektoratu Pożarnictwa Morskiego uzyskał, po ukończeniu kursu uzupełniającego dla podoficerów, świadectwo (nr 13/1 UP) uprawniające do zajmowania stanowiska podoficera-instruktora w portowych strażach pożarnych, l listopada 1948 r. mianowany do stopnia kaprala pożarnictwa ze starszeństwem. W lutym 1951 r. po ukończeniu 150-godzinnego Morskiego Uzupełniającego Kursu Pożarnictwa uzyskał stopień sierżanta pożarnictwa w Zarządzie Portu Gdańsk. W czerwcu 1953 r. ukończył 100-godzinny kurs języka rosyjskiego stopnia I przy Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, Wydział Oświaty w Gdańsku. W marcu 1957 r. Minister Pracy i Opieki Społecznej, Zarząd Rent w Warszawie z powodu złego zdrowia przyznał mu emerytalne świadczenie wyjątkowe, uwzględniające w decyzji jego udział w bohaterskiej obronie Westerplatte. Był członkiem PZPR.

Związek małżeński zawarł z mieszkanką Gdyni Stanisławą Sobczyk, z którą miał dwóch synów: Krzysztof (1949), ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Gdańskim; w 1980 r. wyjechał do Stanów Zjednoczonych, mieszka w Chicago, pracuje jako superintendent w firmie prywatnej: żonaty, ma córkę Natalię. Piotr (1953) ukończył także studia prawnicze na UG mieszka w Gdańsku i prowadzi własną działalność gospodarczą, ma córkę Monikę.

Zmarł 27 lutego 1969 r. Pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku.

Odznaczenia: Krzyż Walecznych (1957), Srebrny Krzyż Zasługi (1957), Złoty Krzyż Zasługi (1959), Odznaka Grunwaldzka (1960), odznaka "Zasłużony Pracownik Morza" (1963), Srebrny Krzyż Zasługi dla Pożarnictwa (1964), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1966); liczne dyplomy uznania za pracę w Zarządzie Portu Gdańsk; pośmiertnie - Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).