Westerplatte.pl - Wojskowa Składnica Transportowa

Pająk Leon

1909-1990

porucznik

Urodzony 5 października 1909 r. we wsi Krasna Dąbrowa w województwie kieleckim. Syn Stanisława i Weroniki z Kułbarczyków. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Krasnej Dąbrowie rozpoczął naukę w gimnazjum koedukacyjnym w Kozienicach. Po ukończeniu pięciu klas typu humanistycznego w 1926 r. został uczniem gimnazjum kurii biskupiej w Pińsku.

Po odbyciu służby wojskowej w 20. Pułku Piechoty w Krakowie, do której został powołany w 1931 r. - wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrów-Komorowie. 15 sierpnia 1934 r. został promowany na podporucznika służby stałej z przydziałem do 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. Pełnił obowiązki dowódcy plutonu i wykładał w Szkole Podchorążych Rezerwy przy 2. Dywizji Piechoty (15 X 1934-28 II 1938). Od l marca 1938 r. został dowódcą kompanii ciężkich karabinów maszynowych. 15 marca 1939 r. otrzymał stopień porucznika i wraz z uformowanym Plutonem Wartowniczym, skierowany do pełnienia służby na Westerplatte. W czasie obrony był dowódcą placówki "Prom". W pierwszych godzinach walki został ciężko ranny. Od 8 IX 1939 do 24 I 1940 przebywał w szpitalu w Gdańsku. 27 stycznia 1940 r. jako ozdrowieniec skierowany do szpitala obozowego w Stalagu I A w Prusach Wschodnich. Od 20 III 1940 do 5 V 1942 r. przebywał w obozie jeńców wojennych w Oflagu XII A w Hadamarze. Od 8 maja 1942 r. aż do zakończenia wojny w Oflagu VII A w Murnau.

26 lipca 1945 r. wstąpił do II Korpusu we Włoszech i pełnił funkcję dowódcy kompanii: 4 miesiące w Grottamarze, 5 miesięcy w Falkamarze i 3 miesiące w Rzymie. Na początku września 1946 r. przetransportowany do Wielkiej Brytanii zgłosił się na powrót do kraju. W dniu 5 grudnia 1946 r. statek handlowy "Ave Marinę" wpłynął do portu macierzystego do Gdańska i zacumował w kanale portowym vis-a-vis Westerplatte. Po siedmiu latach wojennej tułaczki na nabrzeżu portowym obok zacumowanego statku dostrzegł kordon straży portowej i wagony towarowe. W jednym z nich został przewieziony do obozu w Narwiku i zamknięty w baraku. Po rutynowym badaniu dokonanym przez kapitana Wojska Polskiego, następnego dnia z kartą repatriacyjną i biletem kolejowym udał się do Kielc. 2 stycznia 1947 r. rozpoczął pracę w Kieleckich Zakładach Wyrobów Metalowych. Przepracował w tych zakładach 25 lat. Rozpoczynał od referenta, kończąc na stanowisku kierownika działu obsługi eksploatacji.

W 1960 r. zapoczątkował pierwszą ewidencję żyjących westerplatczyków.

Od 1956 r., gdy nastąpiła w kraju tzw. popaździernikowa odwilż, włączył się w nurt życia społecznego, pełniąc różne funkcje w Miejskiej i Wojewódzkiej Radzie Narodowej w Kielcach. Jako radny był przewodniczącym Komisji Zdrowia, Spraw Socjalnych i Ochrony Środowiska. Od 1957 r. działał w organizacji kombatanckiej ZBoWiD, sprawując w niej funkcję prezesa zarządu wojewódzkiego w Kielcach i członka Rady Naczelnej w Warszawie. Od 1958 r. członek Prezydium i z-ca przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Związku Inwalidów Wojennych w Kielcach. Od 1960 r. z-ca przewodniczącego Miejskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.

Posiadał rentę inwalidy wojennego. W 1989 r. awansowany do stopnia komandora Marynarki Wojennej.

Zmarł w drodze do szpitala 26 listopada 1990 r. o godz. 19.30. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Kielcach.

Odznaczenia: Srebrny Krzyż Orderu VM (1957), Odznaka Grunwaldzka (1960), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1964), Brązowy Medal "Za zasługi dla obronności kraju" (1969), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1971), Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1972), Medal 30-lecia Polski Ludowej (1974), Srebrny Medal "Za zasługi dla obronności kraju" (1975), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1977), Sztandar Pracy, II klasy (1978), Medal "Za udział w wojnie obronnej 1939" (1981), odznaka honorowa "Za zasługi dla Miasta Gdańska" (1984).