Westerplatte.pl - Wojskowa Składnica Transportowa

Szamlewski Edmund

1917-1982

kapral zawodowy

Urodzony 3 lutego 1917 r. w miejscowości Pięciomorgi, powiat Świecie, w Bydgoskiem, w rodzinie robotniczej Władysława i Marii z domu Schmidt. Od siódmego roku życia uczęszczał do prywatnej czteroletniej szkoły powszechnej.

W latach 1931-1934 uczył się w Szkole Podoficerskiej Piechoty dla Małoletnich nr 2 w Śremie. Po jej ukończeniu skierowany do służby zawodowej w 5. Pułku Piechoty Legionów w Wilnie, gdzie poznał swą przyszłą żonę Karolinę. Służbę na Westerplatte pełnił od 20 września 1938 r. w stopniu kaprala zawodowego. W czasie obrony był dowódcą placówki "Wał" przy bramie kolejowej. Był kontuzjowany. Po kapitulacji wywieziony do obozu jenieckiego w Dulken w Nadrenii. 18 grudnia 1941 r. z III grupą narodowości niemieckiej pracował w kolejnictwie jako robotnik torowy w pociągu roboczym (Bauzug) w Grudziądzu. Ożenił się w maju 1942 r. Dnia 15 września 1944 r. został wcielony do armii niemieckiej i skierowany na front wschodni. 7 maja 1945 r. wzięty do niewoli rosyjskiej. 22 czerwca 1945 r. w okolicach Rygi zwolniony do domu. Po zrehabilitowaniu zatrudniony był w kolejnictwie w charakterze zwrotniczego. Od stycznia 1946 do 1968 r. był dyżurnym ruchu. Od 1969 r. ze względu na zły stan zdrowia przeniesiony do biura technicznego. Na emeryturę odszedł 1 marca 1977 r. Od 1956 r. był członkiem PZPR, a od 1970 r. I sekretarzem POP do momentu przejścia na emeryturę w marcu 1977 r.

Miał pięciu synów: Zdzisława (1939), Henryka (1945), Janusza

(1947), Władysława (1945) i Benedykta (1957) oraz córkę Marię

(1948); 13 wnucząt i 12 prawnucząt.

Zmarł 1 sierpnia 1992 r. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Iławie przy ul. Ostródzkiej.

Odznaczenia: Medal za Odrę, Nysę i Bałtyk (1957), Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1959), Odznaka Grunwaldzka (1960), Krzyż Walecznych (1961), Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski (1974), pośmiertnie - Srebrny Krzyż Orderu VM (1990).